Santé’s Tamara loopt op 18 oktober haar eerste marathon in Amsterdam. Dit is het dagboek van haar trainingsperiode.
30 kilometer, 27 september
Vandaag loop ik de langste afstand die ik ooit heb gelopen:
30 km. Voor deze duurloop doe ik mee aan een georganiseerde training, vanuit het Olympisch stadion. De organisatie is prima: je kunt je eigen tempo kiezen, en dan loop je met een groep en een pacer (tempomaker) 30 kilometer, in verschillende lussen rond het Amsterdamse bos.
We komen tussendoor vier keer op hetzelfde punt uit, waar we steeds een minuut krijgen om wat te eten en te drinken. Bij 25 kilometer worden mijn benen zwaar. Bij dertig kilometer (we zijn dan drieënhalf uur onderweg) doen ze ronduit pijn. Voor de marathon moet ik dan nog
12 kilometer verder!
De rest van de dag ben ik
moe en stijf. De volgende dag heb ik (o wonder!) helemaal nergens last van. Geen spierpijn, geen pijn in mijn knieën, niets!
Laatste weken, 28 september tot 17 oktober 2009
Net het laatste trainingsschema van mijn trainer gehad. De laatste weken moet ik meer trainen dan verwacht. Ik dacht dat ik
na de 30 km-loop zou gaan afbouwen, maar hoewel ik wel wat minder ga trainen, moet ik nog twee lange duurlopen doen: een van twee uur en veertig minuten en een van drie uur en vijf minuten. Dat valt een beetje tegen! Volgens
mijn trainer kan ik die kilometers nu makkelijk aan, omdat ik in de opbouw relatief weinig kilometers heb gemaakt.
Aan de andere kant ben ik ook wel blij dat ik nog twee keer echt lang moet lopen, dan raken mijn spieren en gewrichten misschien een beetje gewend en doet het
tijdens de marathon zelf minder pijn. Hoewel ik van plan was om met energiegels te gaan lopen (een soort geconcentreerde sportdrank), wil ik het toch liever bij puur natuur-bananen houden. Van die sportgels kan je maag behoorlijk van streek raken, heb ik van mensen op de vereniging gehoord.
De 30 kilometer liep ik ook alleen
op bananen, dus die laatste twaalf kilometer moet dan ook wel lukken. Bananen delen ze tijdens de marathon bovendien langs het parcours uit, dus daar hoef ik niet mee te slepen tijdens het lopen.
Last van zenuwen heb ik niet. Alleen wat gezonde spanning. Mijn grootste angst is alsnog geblesseerd raken of ziek worden. Ik heb nog nooit zo veel groenten, fruit en pasta gegeten, en drink al weken geen alcohol. Snoep probeer ik te laten staan (dat is het enige wat niet echt lukt). Eigenlijk ben ik er al helemaal klaar voor.
Let the game begin!
Hoe is het Tamara verder vergaan? Op 19 oktober, the day after, vervolgt ze haar dagboek >
PS – Lees hier het volledige dagboek van Tamara >
In de nieuwsbrief vind je iedere week het laatste nieuw op het gebied van gezondheid, beauty en psychologie.
