Is een strak lichaam na je 50e haalbaar of onrealistisch?

Tekst: Redactie Santé

9 februari 2026

De sixpack is niet langer voorbehouden aan twintigers: steeds meer vijftigplussers trainen zich strak en gespierd. Journalist Suus Ruis onderzoekt of deze trend echt zo positief is als hij lijkt en hoe haalbaar het is voor de gemiddelde vrouw.

Veel vrouwen merken rond hun vijftigste dat hun lichaam verandert. Spieren verdwijnen sneller, de huid wordt slapper en wat ooit vanzelf ging, kost ineens moeite. Dat maakt het lichaamsbeeld van vrouwen boven de 50 vaak ingewikkelder dan ooit – zeker in een tijd waarin social media vooral strakke, bewerkte lichamen laten zien.

Trainen voor level 50

Op een dinsdagavond heb ik me in bed genesteld voor een paar afleveringen Yellowstone. Ik lig half op mijn zij. Mijn hand rust op mijn heup. Ik voel iets wat ik nog nooit gevoeld heb: los vel. Ik schrik er zo van, dat ik opsta en in mijn pyjamashortje rondjes draai voor de spiegel in de badkamer. Mijn knieën worden trouwens ook oud, zie ik, en als ik mijn T-shirt omhoog doe, zie ik veel, maar geen sixpack. Hoe anders was dat een klein jaar geleden. In mijn hoogtepunten op Instagram vind je het bewijs: vlak voor mijn vijftigste verjaardag postte ik een spiegelselfie in sportlegging en -beha. Op het stukje blote buik tussen de legging en de top waren duidelijk de contouren van een blokjesbuik te zien. ‘Trainen voor level 50’ had ik eronder gezet. Hoe kan het dat ik tien maanden later pudding ben? Nog steeds slank, maar zonder ook maar een hint van spier te zien.

Is een strak lichaam na je 50e realistisch?

Het antwoord is simpel. Vorig jaar trainde ik vijf à zes dagen per week, vijf kwartier lang in de sportschool, waar ik me doorgaans tussen vijf uur en half zes ’s ochtends (!) meldde. In het weekend (of soms daarnaast ook op doordeweekse avonden, als ik nog een kilojoule energie over had), volgde ik dan een intensieve barre les en/of een zware hot yogales. O, en ik zette tienduizend stappen per dag. Ja, dan krijg je wel spieren. Gek genoeg vond ik het toen niet echt een opgave – ik voelde me er lekker bij en dat loeistrakke lijf en dat wasbordje waren een droombeloning. Maar… het antwoord op de vraag hoe het zo veranderd is: deze levensstijl is niet vol te houden. Niet voor mij in ieder geval. Ik moest ineens twee boeken schrijven in een jaar, kreeg een vaste interimbaan (en deed daarnaast in de avonduren ook nog wat freelance klussen) en probeer ondertussen ook nog een tiener zijn eindexamenjaar door te loodsen. Als ik de afgelopen acht maanden tien uur in de sportschool of yogastudio heb doorgebracht, is het veel. Ik heb er geen tijd voor en eerlijk gezegd vond ik het, hoe fijn op sommige punten tegelijkertijd dus ook, heel heftig om zoveel – onder meer je slaap – op te geven voor een sixpack en een Braziliaanse kont (die had ik ook, met de nadruk op hád – hij is momenteel verdacht plat).

Maar hoewel het logisch en verklaarbaar is, voel ik me een loser met mijn zachte buik en platte bips, want waarom is Bridget Maasland (die ook een drukke baan heeft en een tienerzoon) dan nog steeds wel zo strak? En Isa Hoes? Zij kunnen die levensstijl blijkbaar wél inpassen.

De druk van social media op het lichaamsbeeld van vrouwen

Liesbeth Woertman, emeritus hoogleraar psychologie aan de Universiteit Utrecht, is gespecialiseerd in lichaamsbeelden en zelfbeeld. Ze schreef diverse boeken over identiteit en uiterlijk, waaronder Psychologie van het uiterlijk en Wie ben ik als niemand kijkt? Vorig jaar kwam haar boek Zeg me wie ik ben uit. Woertman is van mening dat de BN-vijftigers die veelvuldig hun blokjesbuiken op de socials gooien, niet de norm zijn. En dat al die strakke en fitte vijftigers in de regel slechts de allerbeste plaatjes van zichzelf delen met de wereld. “Perfectie bestaat niet”, zegt ze. “Zelfs als je van nature prachtig bent, ben je niet perfect. Ons lichaam is de hele dag aan verandering onderhevig: er vindt celdeling plaats, er zijn hormoonwisselingen en bloedsuikerschommelingen. Je kúnt dus helemaal niet constant strak en rimpelloos zijn. En zelfs als je drie uur per dag bezig bent in de sportschool, kun je er niet zo uitzien als die bewerkte beelden op social media. Het is bijna niet haalbaar voor gewone mensen. Je kunt je als volwassen intelligente vrouw ook afvragen: wil ik hier mijn tijd en energie aan besteden? Of kan ik beter een tandje minder hard gaan en gewoon goed voor mezelf zorgen?”

Angst om moddervet en slap te worden

Bij die laatste vraag moet ik denken aan een goede kennis van me: een vrouw van 48 met een eigen bedrijf. Zij sportte ook zes dagen per week en was al jaren de strengste intermittent faster die ik ooit was tegengekomen. Maar ze kreeg na jaren dit regime allemaal vage klachten (buikpijn, haaruitval, slapeloosheid) en stond 24/7 stijf van de stress. Ze besloot – met heel veel angst om moddervet en slap te worden – om dat strikte eet- en beweegpatroon los te laten en te eten als ze trek had (ook ’s ochtends, stel je voor!) en te sporten als ze er zin in had. En wat denk je: haar klachten verdwenen, ze kwam geen gram aan en verloor geen procentje spier. Zonder het te weten, deed ze precies waar Liesbeth Woertman voor pleit. Want volgens haar kun je veel beter een vorm van bewegen kiezen die je leuk vindt, in plaats van te sporten, alleen maar om calorieën te verbranden.

Lees ook: ‘Deze 7 dingen over spiermassa wist je nog niet’

Gemanipuleerde beelden

Er wordt nogal wat verwacht van ons vrouwen. De laatste decennia moesten we al prikken en fillen om een jong gezicht te hebben, maar nu moet je als vijftiger óók een blokjesbuik hebben en de rug van een bodybuilder. Woertman ziet die uitbreiding ook. “We hebben het schoonheidsideaal van leeftijdsloosheid”, zegt ze. “Dat je er op je tachtigste bijna uit moet zien alsof je geen dag geleefd hebt. Oud wordt gezien als iets heel negatiefs. Ik heb ooit een onderzoek gedaan waarbij mensen zinnen moesten aanvullen. Zoals: ‘Het lichaam van een oudere vrouw is…’ Daar kwamen alleen maar negatieve associaties uit. Afgeleefd. Lelijk. Oud is iets slechts in onze cultuur. En dat terwijl we nog nooit zo gezond en fit oud zijn geworden als nu.” Dat oordeel over oud worden/zijn wordt ontzettend versterkt door social media, beaamt ook Woertman. “Hoe meer uren iemand op social media zit, hoe meer diegene in de regel met uiterlijk bezig is. Je ziet de hele dag gemanipuleerde beelden, ook van jezelf door al die filters. Tegenwoordig kun je jezelf zelfs een flatteus filtertje geven tijdens een Teams- of Zoomvergadering. Dat nestelt zich in je hersenen alsof het ook in de werkelijkheid mogelijk is. Maar dat is het niet. Zoals gezegd zijn zelfs de mooiste vrouwen niet perfect. We leven in een beeldcultuur waarin we de hele dag geconfronteerd worden met een onbereikbaar ideaal.”

Vergelijk niet met BN-ers

Dat ‘onbereikbare’ is iets waar ik nog wel mee worstel. Want ik weet uit ervaring dat het dus wél bereikbaar is voor mij, althans, het is te benaderen. Maar de inzet is simpelweg te hoog. Het is een van de redenen dat we onszelf in dit licht ook niet moeten afzetten tegen Hollywood-artiesten zoals Jennifer Lopez, die 55 is en eruitziet als 42. En wat dacht je van onze eigen Sylvie Meis, die ondertussen ook langzaam richting de vijftig kruipt, maar het lijf heeft van een twintiger? Het is een (aanzienlijk) onderdeel van hun werk om drie uur per dag in de sportschool te hangen en alleen maar spinazie met een gestoomd wit visje te eten. Ze verdienen hun geld met hun uiterlijk en hebben dus tijd – en geld – om daar veel in te investeren. Dat is niet hoe het voor de meeste mensen werkt. En volgens Woertman moet ik mezelf sowieso niet vergelijken met anderen.

“Dat is funest. Probeer de leukste versie van jezelf te zijn zonder je te vergelijken met wie dan ook. Mensen die niet de hele dag bezig zijn met zichzelf monitoren, zijn vaak meer tevreden. Dus niet in elke etalageruit kijken, niet de hele dag in de spiegel turen. En als je dat wel doet, doe het dan met een zekere mildheid.” Maar nog even over die leeftijdsloosheid. Dat is wat mij betreft wel een ziekte van deze tijd. Rimpels worden volledig weggevaagd – kijk naar iemand als Heleen van Royen – zodat je niet meer kunt zien hoe oud iemand is. Het gekke is dat Heleen van Royen wel gewoon open is over haar leeftijd en het feit dat ze kleinkinderen heeft, dus haar overweging om ieder spoor van de tijd uit te wissen, snap ik niet helemaal. In Hollywood is actrice Demi Moore een goed voorbeeld van een vrouw zonder enige vouw of kreukel. En opvallend genoeg pleit zij juist voor meer zelfacceptatie en het waarderen van je lichaam op elke leeftijd. Ze is heel open over hoe ze vlak na de geboorte van een van haar dochters bijna honderd kilometer per dag fietste om slank en strak te worden voor een filmrol. In recente interviews zei de actrice dat de druk om jong te blijven in Hollywood nog steeds groot is, maar dat ze geleerd heeft om daar minder naar te luisteren. Ze vindt dat vrouwen zich niet moeten laten meeslepen door onrealistische verwachtingen over hoe je eruit ‘zou moeten’ zien.

Fit blijven na je 50e zonder alles op te geven

Op het Instagramaccount van Dag Een (het programma dat al die BN’ers richting wasbordje heeft getraind) zag ik eergisteren weer een paar na-foto’s van sixpack-buiken en keiharde billen. Even overwoog ik om toch weer zes dagen per week te gaan trainen, in ieder geval zes weken lang, maar ik kon mezelf gelukkig snel tot de orde roepen. Dat alles of niets zit er zo ingebakken, dat ram je er niet zomaar uit. Maar ik ga gewoon rustig aan weer beginnen, met genoeg tijd voor herstel tussen trainingen. In haar boek Wie ben ik als niemand kijkt? zegt Woertman: “Het is misschien een goed idee om onze leeftijd niet vast te stellen op grond van het aantal jaren dat we geleefd hebben, maar op grond van het aantal littekens waarmee we uit de strijd zijn gekomen. Mijn eigen gedachten cirkelen meer om het woord levendigheid en willen blijven leren en groeien. Een mens is voor mij oud als ze afgesloten is en denkt dat ze af is.” Wat een mooie woorden. Ik wil zeker blijven leren en groeien. Daarnaast denk ik dat er niets mis is met de beste versie van jezelf willen blijven. En voor mij betekent dat in alle eerlijkheid wel een fit en strak lichaam, plus een hoofd dat ik af en toe om de deur van een cosmetische kliniek steek. Maar ik wil er niet meer in doorslaan. Als vijftigjarige vrouw is het nu niet het moment om mijn lichaam tot in perfectie te kneden, maar wél het moment om het te accepteren zoals het is. En er goed voor te zorgen, op een gezonde en uitgebalanceerde manier. 

Beeld: Getty Images
Tekst: Suus Ruis