category colour brushGelukkig/Life

Sara heeft last van emotional labour

Te betalen rekening, verjaardagen, klusjes in huis... Sara (35) vindt het frustrerend dat zij altijd degene lijkt te zijn die alles moet onthouden. En dat blijkt ook voor vriendinnen een relatie-issue. Hoe komt dat toch?

 

Onze tuindeur heeft houtrot, en dat weten we al anderhalf jaar. In die periode heb ik zo’n 23 keer aan mijn vriend gevraagd of hij ‘ons mannetje’ wil bellen om het te repareren. De klusjesman is namelijk een kennis van hem. Elke keer was het antwoord: ‘Ja, ga ik snel doen.’ Maar de houtrot zit er nog steeds. Als ik in de tuin zit, erger ik me kapot aan die deur. Ik snap gewoon niet waarom het zo lang moet duren. We hebben toch afgesproken dat hij dit oppakt, waarom dóét hij dat dan niet? Ondertussen blijft het probleem maar door mijn hoofd spoken en heb ik dus een ‘vol hoofd’.

Vol hoofd

En dit is slechts één voorbeeld. Herinner ik hem bijvoorbeeld niet aan onze afspraken met vrienden of de datum van een concert, dan vergeet hij alles. Ben ik wekenlang degene die stofzuigt en vraag ik hem om het af en toe ook te doen, dan gebeurt dat niet. Alsof hij dat laagje stof op tafel en die bergjes kattengrind niet ziet. Het probleem is: ik voel me zo’n ontzettende zeikerd als ik die dingen vraag. Alsof ik z’n moeder ben. Hij kan er toch ook zelf aan denken om de meterstanden door te geven, nadat de kaart daarvoor twee weken op tafel heeft liggen niksen? Emotional labour wordt het ook wel genoemd: het feit dat je hoofd propvol zit met allerlei taken, afspraken en problemen die opgelost moeten worden. En het zijn meestal vrouwen die er last van hebben. Ik probeerde eens aan mijn vriend uit te l­eggen waarom ik dat soms zo ontzettend vermoeiend vind. Hij knikte begripvol, snapte dat het irritant was, maar zei ook: “Ik dénk gewoon niet aan dat soort dingen.”

Wat is emotional Labour?

De term dook in 1983 voor het eerst op in het boek The Managed Heart van de Amerikaanse socioloog Arlie Hochschild. Zij definieerde het als: gevoelens moeten negeren of onderdrukken om de gemoeds­toestand van anderen niet te ­verstoren. Oftewel: een nepgrijns op je gezicht houden, omdat je niet kunt zeggen wat je echt denkt. In 2017 schreef de Amerikaanse journalist Gemma Hartley voor Harper’s Bazaar een artikel over emotional labour met als titel: Women aren’t nags – we’re just fed up. Mede door dit verhaal wordt onder emotional labour nu ook wel verstaan: levensadministratie. Dus al die dagelijkse (simpele) ­dingen waaraan je moet denken en die je moet regelen omdat ze anders niet gebeuren.

Rolpatronen

GZ-psycholoog Marleen Heijsteeg herkent het: “Bij mijn man werkt het precies zo. Als we ergens heen moeten en ik eerst thuis ben, zorg ik ervoor dat de kinderen en ik tien minuten voordat we moeten vertrekken klaarzitten. Maar is híj eerst thuis, dan zit hij gewoon relaxed op de bank te wachten. Alsof het allemaal vanzelf gaat, terwijl ik degene ben die dan hysterisch heen en weer rent. Het is frustrerend, maar die rolpatronen zitten verankerd in ons DNA. In de oer­tijd al waren vrouwen gericht op verzamelen en overzicht houden, mannen waren vooral doelgericht en praktisch bezig. Dat ging lang goed, maar is nu niet meer te doen. Vrouwen moeten zó veel: gezond eten, ­werken, kinderen verzorgen, sporten, het huishouden, noem maar op. De wereld is veel competitiever geworden en de hoeveelheid activiteiten en dingen waar ons hoofd zich mee vult is explosief gegroeid. Om nog maar te zwijgen over het feit dat we 24/7 bereikbaar moeten zijn via telefoon en e-mail. Dat het ons niet meer lukt om alles rond te breien, geeft veel vrouwen het gevoel dat ze tekortschieten. We doen het onszelf aan, al dat geregel, maar willen tegelijkertijd dat mannen dit zien en waarderen.”

Lees het hele verhaal van Sara in het augustusnummer van Santé.

Tekst: Sara Madou | Beeld: Shutterstock

Gerelateerde artikelen

Santé

in je brievenbus?

Bestel nu

Als eerste op de hoogte?

Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Santé!

  • Pinterest